GÖĞE ASILI ÖYKÜ / Bir Âmâ'nın Sözü


     Tak tak tak...  Görmediğim sanılan bakışlar, yanlışlıkla çarptığım insanlar, yürüyemediğim yollar ve yüzüme çarpan o hafif rüzgar...

    Gıcırtılı poşetteki ekmek bir elimde, diğerinde ise dilsiz , iradesiz fakat oldukça yürekli, biçarem sopam. Kahkahalar, bağrışmalar, korna sesleri, birbirine karışmış yeşil ışığın belirteci dıt dıtlar…
     Ne çok isterdim şuan görmeyi. Kırmızıyı, yeşili, en çok da   maviyi ,semâyı kaplayan o eşsiz renk en sevdiğim renkti. Renkleri anlatmasını istemiştim küçükken annemden, maviden başlamıştı. Huzur doludur, içini ferahlatır, acılarını dinler merhem olur...
    O günden beri 38 yaşıma gelmiş, kazık kadar adam olmuştum. Biriyle evlenmiş, onu çok sevmiş, yıldızım demiştim. O nûrumdu benim. Yolum yordamım, saf ve zarifimdi. Yıldızın parlak, beyaz olduğunu bilirdim, beyazınsa çabuk kirlendiğini. Kirlenince tüm
güzelliğini yitirdiğini. Bu yüzden hiç kızmadım karıma. O ne derse hep he dedim. O da kırmadı beni. Hiç of duymadım kelâmında, çok mutlu olduk geçinip gittik.
    Mis kokulu nazeninim bir de kızım olmuştu. Onu her şeyden çok sevdim. Ona aldığım ilk giysi beyazdı, zarif olsun istedim karım gibi . Aslında duyardım kızların pembeyi sevdiğini. Ama o zamana dek pembeyi çok tanıma fırsatı bulamamıştım ne zaman aldım kızımı kucağıma, o zaman pembenin adını kızım koydum . Beni bırakıp gitmesinden, onu incitmekten daima korktum. Pembeyi de hiç incitmedim. Pembeye daima saygı duydum, onu mutluluk göz yaşı belledim. İşte böyle böyle oluştu renk lügatim.
    Derken bir ses  ‘’otobüsümüz geldi amca’’ dedi.
 15,16 yaşlarında sandığım aynı otobüse bindiğimiz genç delikanlıydı söyleyen. İlerledim tak tak tak...  
    Zile dokundum. Kapıyı eşim açtı. Elimden ekmeği aldı. İçeriden Kuran sesleri geliyordu. Kızım komşu çocuklarına Kuran öğretirdi.
 Eşim yanıma oturdu. Konuştuk her zamankilerden, bir de anılardan hayallerden. Sohbet böyle ilerlerken, hanım ‘’bey’’ dedi ‘’hâla görmek ister miydin?’’
 Bu soru kaldı dakikalarca kulağımda, düşündüm...
    Ne çok isterdim görmeyi. Renkleri, kendimi, eşimi, kızımı, anamın mezarının başına diktiğim kuş üzümünü, başucumda ötüp duran kanaryayı...
    Bir de endişe ettim, ya bakımlı değilseydim zihnimdeki kadar. Evimin iki odası geniş değilseydi,  âmâ gözlerimle biçtiğim kadar. Dağlar iri değilseydi, güneşi arkasına
saklayacak kadar. Fikirlerim yitip giderseydi gözlerimin önünde.
    Etrafımdakileri tanıma gereği duymasaydım, görünüşüyle hüküm verseydim bir çoğu gibi yaşayanların. Gözümle gördüğümün daima tek doğru olduğunu düşünseydim, ben de kaybolup  gider miydim? Şu an ki bildiklerimle, kısacık dünyada, maddelerin içinde...  Korktum korkularıma bir yenisini daha ekledim...

 -M

 Dinlemelik bir şeyler bırakıyorum. Bakmadan Geçme :)

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

SON KUŞLAR

Resim
   Sait Faik okumalıydım. Eğer öykü yazmak istiyorsam, ilkleri, en iyileri okumalı; bir üslup, bir yöntem kapmalı; hikâye nedir anlamalıydım. Fakat sorun şu ki hikâye yazma serüvenim yerinde sayıyordu. Bir şekilde yazdığım bir kaçı ise taslak halinde kalıyordu... Neyse...  :(    Kitabın 3/4'ü balıkçılarla, balıklarla, denizle, kayıkla falan ilgiliydi. Hatta bu ögeler öyle profesyonel yansıtılmış ki, ben okurken acaba Sait Faik balıkçı mıdır? Diye düşündüm. Ama Google’dan yaptığım, kısa süreli araştırmalarım sayesinde edindiğim bilgilere göre( :D ), balıkçı değildi. Fakat balık tutmaya karşı ilgisi vardı. Bir arkadaşının sandalı ile arada açılırdı… İşte böyle…     Yazar bazı kısımlarda kendini okurla buluşturmuş. Kurgu tartışması yaparcasına yahut muhabbet edercesine yazmış. İşte bu kısımları çok sevdim. Zaten öykülerin bu tarz kısımlarını hep çok severim. Yaşasın, öyküde okur ile yazarı bir araya getirme sanatı.(Bu yöntemin adını ya da ad...
Devamı

İMGE,GERÇEKLİK VE KÜLTÜR

Resim
Yazarı:Cemal Şakar Yayınevi:İz Sayfa sayısı:150 Türü:Eleştiri Eleştiri sevenler burada mı?Hemde kalemi kuvvetli,konusu hiddetli bir eleştiri.Hiç sevilmez mi<3 Yazar gündemimizdeki sorunları ele almış ve bunu akıcı bir dille yapınca daha da bir güzelleşmiş yazı.Ayrıca okurken bolca bilmediğiniz kelimelere rastlayabilirsiniz.Bu kelimeleri not alıp anlamlarına bakarak okursak hem kelime haznemiz gelişir hem de kitap daha anlaşılır hale gelir. Benim en sevdiğim bölüm "Mahremin şeffaflaştırılması" oldu.Bakalım sizlerin en sevdiği hangi bölüm olacak?^^ Alıntıları ekleyeyim ve arada yorumumu katarak devam edeyim. ●Çünkü insan sürekli olarak gördüklerini biçimlendirirken;kendini de biçimlendirdiği dünyanın içinde yoğurur.Her zaman gördüklerinin,biçimlendirdiklerinin tam içinde,ortasındadır.Ondan asla kopamaz;daha da önemlisi ondan bağımsız düşünemez,akledemez."Onların hali,ateş yakan öyle kimselere benzer ki (o ateş) çevresini aydınlatır aydınlatmaz Allah,(ç...
Devamı

SARNIÇ

Resim
                       Sait Faik ABASIYANIK. Okuduğum ilk kitabıydı. Onun öykülerinde insan sanki olayları yaşıyor, olayların bizzat içindeymiş gibi hissediyor. Her bir öyküsünde farklı olay, farklı kişiler, farklı mekanlar tercih etmiş.        Sait Faik öykülerinde tam merak uyandıran kısımlarda bıraktığı olmuş, öykünün sonunda  bu kadar mıydı yaa dediğim oldu.       Öykülerinde güzel şeylere değinmiş ve bazı öykülerinde, öykü bitince şöyle bir düşününce ne anlatmak istemiş anlıyoruz.        Sait Faik okumalı mıyız? Bence bir tane bile olsa okumalıyız.:)              Bir kaç tane de alıntı bırakayım:         • ''Önümüzde hayat... Her gün bir başka uykuya yatıp bir başka rüya göreceğiz. Halbuki zaman, ağır ağır bizimle beraber akan nehir, bir göle varıyordu. Bu gölde artık biz akmıyor, dalgalınyord...
Devamı